ساخت مناره مسجد
ساخت مناره مسجد
منارهها بناهایی در قالب برج بلند و باریک هستند كه معمولاً در كنار مسجد و بقاع متبركه برای گفتن اذان ساخته میشوند. در گذشته منارهها نقش میل راهنما را در كنار جاده ها و ابتدای شهرها و در كنار مساجد، كاروان سراها، مدارس و مهمان پذیرها ایفا كرده اند.
این بناها به دلیل روشن كردن چراغ و یا آتش بر فراز آنها برای راهنمایی مسافرانی كه شب هنگام از راههای دور به طرف شهر میآمدند به مناره یا محل نور معروف شدند و برخی منابع به آن میل هم گفتهاند. كلمه منار یا مناره به معنای جای نور و آتش است و در فرهنگهای لغت نیز همین معنا به كار برده شده است. در دوره اسلامی ساخت منارهها در كنار مسجد یا مقابر متداول شد اما اولین مناره را متعلق به قرن سوم هجری میدانند كه در شهرستان قم واقع است. منارهها ابتدا منفرد بودند و مصالح آنها از خشت بود. بعدها با آجر همراه با تزئینات آجری و كتیبه ساخته شد، مانند منار مسجد علی در اصفهان و منار تاریكخانه دامغان. در همین زمان نیز مناره های زوجی به ویژه در دو طرف ایوانهای گنبد دار متداول گردید كه در این حالت به آن گلدسته نیز گفته میشود.
منارهها به طور كلی به دو دسته تقسیم میشوند:
الف) میل یا منارههای راهنما
ب) منارهها یا گلدستههایی كه برای گفتن اذان و خبررسانی كاربرد داشته و دارند. از این رو در دوران اسلامی نام «مأذنه» نیز به خود گرفتند كه قبل از وجود بلندگو، بالای آنها اذان میگفتهاند. هر گلدسته یا مأذنه شامل قسمتهای زیر است:
1. پایه
2. بدنه یا ساقه
3. محل گفتن اذان (مؤذنه)
4. تاج یا كلاهک
تا قبل از صفویه مصالح بیشتر گلدستهها از آجر بود. ولی از این دوره ساقه گلدسته سازی ها یكپارچه از جنس كاشی فیروزهای بود كه در متن آن حروف معقلی (حروف بنایی) و زردرنگ به كار برده میشد.
دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.